Recensies
Classica Strad Luister Nordhorn
De vier musici vormen een volmaakte eenheid, zonder hun eigen identiteit op te geven.
(Gooi en Eemlander)
...suffused with a warmth and affection for the music...
(The Herald, Scotland)
…glinsterende transparantie en een delicate klankbalans…
(Volkskrant)
In frasering, spanningsopbouw, in dynamische nuance en het naadloos doorgeven van de melodielijnen speelde daar opnieuw het Orlando in zijn beste jaren.
(Volkskrant)
...played with a dazzling technical finesse and maturity of vision.
(Santa Barbara News)
The Paranyi Quartet is without doubt one of the world’s premier chamber ensembles. (Times Colonist)
…elegantes Ensemblespiel und sensibler Klangsinn, Ausdruckstiefe und spielerische Virtuosität… (Oldenburger Nachrichten)
Das Parkanyi Quartett stellt sich der Emotionalität und betört den Hörer mit einem wundervollen und tiefempfundenen Spiel....Ein hundertprozentiger Glücksmoment. (pizzicato)
…whose warm, crisp execution marks every bar of the Tchaikovsky opera… (audaud)
...cannot imagine anyone failing to be touched by their rapt, imaginative ruminations on Tchaikowsky’s touching melodic ideas.
|
20 Mars 2011 - Le Quatuor Párkányi et Marc Coppey à « Quatuors à Saint-Roch » - Un idéal chambriste - Compte-rendu |
|
|
Constitué en 1984 à partir de trois membres issus du Quatuor Orlando (Istvan Párkányi, Heinz Oberdorfer, Ferdinand Erblich) auxquels s’est ajouté le violoncelliste Michael Müller, le Quatuor Párkányi est pour le moins rare à Paris. L’impatience était grande de le retrouver pour le concert de clôture de la 4ème édition du mini-festival « Quatuors à Saint-Roch ». Elle n’aura pas été déçue car ces quatre instrumentistes possèdent au plus haut point deux qualités précieuses entre toutes : la simplicité et le style.
Avec les Párkányi, chaque auditeur a le sentiment d’être invité dans un salon réunissant quatre amis. Dès le commencement - la première gorgée a-t-on presque envie d’écrire -, du Quatuor en ut majeur op. 54 n° 2, l’affaire est entendue : quatre cœurs respirent à l’unisson dans un Haydn dont la structure peu ordinaire (étonnant Finale !) est impeccablement dominée. Tout coule de source avec un tact, une liberté, un naturel exemplaires : les fruits précieux de la patience et de l’expérience…
Ils font tout autant merveille dans Quatuor n° 3 de Bartok. Pas une once d’aridité dans cette complexe partition, mais une imagination poétique incessante qui se nourrit de coloris merveilleux. On boit du petit lait… Qui s’assemble… La venue des Párkányi à Paris aura été l’occasion pour Marc Coppey d’un premier concert à leurs côtés. On à peine à croire qu’ils ne se connaissent que depuis deux jours à peine en écoutant leur Quintette à deux violoncelles D. 956 de Schubert où, à la densité émue mais jamais larmoyante des deux premiers épisodes, succède l’irrésistible saveur rythmique et l’ardeur jamais débraillée du Scherzo et de l’Allegretto conclusif. Sacrée leçon de musique de chambre que ce concert, bien aidé par la belle acoustique de la chapelle du calvaire et la présence attentive d’un auditoire aussi nombreux que conquis.
A l’évidence, la manifestation lancée par Anne-Marie Réby en 2008 – avec l’aide précieuse de la Conny-Maeva Charitable Foundation – a trouvé son public. Vivement le 5ème « Quatuors à Saint-Roch » !
Alain Cochard
Paris, chapelle du calvaire (de l’église Saint-Roch), 20 mars 2011
|
Vertaling van het Frans in het Nederlands
20 maart 2011 - Het Párkányi Kwartet en Marc Coppey in "Quatuors en St. Roch" - Een kamermuzikaal ideaal - Verslag
Gevormd in 1984 uit drie leden van het Orlando Kwartet (István Párkányi, Heinz Oberdorfer, Ferdinand Erblich), aan wie cellist Michael Müller werd toegevoegd, is het Párkányi Kwartet enigszins zeldzaam in Parijs. Het ongeduld was groot om ze weer te ontmoeten op het slotconcert van de 4e editie van het mini-festival "Quatuors en St. Roch". Men werd niet teleurgesteld, want deze vier instrumentalisten bezitten op het hoogste niveau onder vele andere twee kostbare kwaliteiten: eenvoud en stijl.
Met de Párkányi’s krijgt iedere luisteraar het gevoel uitgenodigd te zijn bij de samenkomst van vier vrienden in een salon. Vanaf het eerste begin - de eerste slok zou men bijna willen schrijven – in het Kwartet in C majeur, op. 54 nr. 2, is de zaak duidelijk: vier harten ademen in eenklank in een Haydn, wiens ongebruikelijke structuur (verbazingwekkende finale!) onberispelijk wordt beheerst. Alles stroomt uiteraard op exemplarische wijze in één tact, één vrijheid, één natuurlijkheid: de kostbare vruchten van geduld en ervaring ...
Ze creëren een net zo groot wonder in het Kwartet nr. 3 van Bartók. Geen greintje droogte in deze complexe partituur, maar een onophoudelijk poëtische verbeelding die wordt gevoed uit prachtige kleuren. Men drinkt wei… Wie stelt zich samen...
De komst van Párkányi in Parijs was voor Marc Coppey de kans voor een eerste concert aan hun zijde. Men heeft moeite te geloven dat ze elkaar pas sinds hooguit twee dagen kennen, als men naar hun kwintet met twee celli D. 956 van Schubert luistert, waar op de emotionele maar nooit sentimentele dichtheid van de eerste twee delen de onweerstaanbare smaak van ritme en een nooit ontsporende gedrevenheid volgde in het Scherzo en het afsluitende Allegretto. Dit concert was een heilige les in kamermuziek, wel geholpen door de prachtige akoestiek van de Chapel du Calvaire en de aanwezigheid van een aandachtig publiek, even talrijk als overtuigd.
Het is duidelijk, het evenement gelanceerd door Anne-Marie Réby in 2008 - met de waardevolle hulp van de Conny-Maeva Charitable Foundation - heeft zijn publiek gevonden. Het leve de 5de editie "Quatuors en St. Roch”!
Alain Cochard
Paris, chapelle du calvaire (de l’église Saint-Roch), 20 mars 2011